| تبليغات | X |
به نام حضرت حق
یک متن تاسف بار میخواهم برای ملت ایران بنویسیم و امیدوارم خودشون رو در غم من شریک کنند
از خیابان ولیعصر بالا می رفتیم که جوانان سبز پوش حومه عکس های میرحسین موسوی رو به ما در در کمال احترام و خوش رویی میدادند و به کسانی هم که از کاندیدا های دیگر حمایت می کردند احترام خاصی می گذاشتند و طرفداران دکتر احمدی نژاد فقط تماشاگر این رویداد حماسی بعد از ۳۰ سال بودند
اکثر ماشین ها حداقل شان یک پارچه کوچک سبز بود که به آنتن رسانه همراه خود زده بودند و همه با خوشرویی به هم شعار فقط میرحسین یا یک یا حسین تا میرحسین و ... می گفتند و ...
بریم سر اصل روضه ... سه روز بعد در تهران گروهک هایی به نام حمایت از دکتر احمدی نژاد با حمایت مالی مانند غده های سرطانی در چهره تهران نمایان شدند .
دیگر آن خیابان های سبز پوش محل تجمع افرادی شده که به خاطر ؟ هزار تومان پول زن و مرد تا ساعت ۲ الی ۳ یا شاید بیشتر که خدا میدونه در میدان های جنوبی تهران جمع شده و با بی حرمتی به کاندیداهای دیگر و بی احترامی به رانندگان حامی موسوی و همچنین پاره کردن تصاویر موسوی با شعار های ایول ایوله دکتر تاج سره ایول ! هدفشان رو که تبلیغات برای دکتر احمدی نژاد است رو دنبال می کردن . بدون هیچ خوش رویی و رفتار نیکو ... من افسوس خوردم که چرا باید حامیان دکتر احمدی نژاد اشخاصی باشند که با پیکان در میدان هایی چون امام حسین و .... با ؟ تومان پول تا ساعت ؟ شب الواتی کنند و بی حرمتی .... .
حامیان دروغین این دکتر به جای آنکه با رفتاری زیبا جذب رای کنند با رفتاری زننده و زشت دفع رای می کنند و دکتر احمدی نژاد اگر این رو نمی دونه بهش بگویید که آبروی چندین و چند ساله انقلاب و جنگ و اسلام رو دارد با حامیان دروغین یا راستینش به زباله دانی تاریخ می برد .. !
من بسیار زیاد آقای احمدی نژاد رو محترم می دونم و این مطلب فقط از روی احساس وظیفه نسبت به رئیس جمهور فعلی کشورم نوشتم و امیدوارم دوستان این مطالب رو از جنبه انتقادی بشنوند .
حالا فرض می گیریم من شخصی هستم که تا الان می خواستم رای سفید بدهم . به نظر شما با دیدن این رفتار ها حقش هست که به کدام کاندید رای بدهم ؟ شما این رو به من بگویید !
با تشکر
امیرحسین
هر روز
شمس سحر خیز
آیات روزی نو
بر ما تلاوت میکند
و ما همچنان در آغوش کسلت
خفته ایم و نفرین می فرستیم
بر آیات صبح که ما را به روزی دیگر بشارت می دهد
و همچنان چون خمره در خاک فرور رفته ایم
تمام زوایای روحمان رو دعوت به غفلت می کنیم
ترسم از آن روزی که
از خواب بیدار شوم و دیگر تلاوت خورشید را نشنوم ....
انسان با مرگ بیدار می شود .
" امام علی (علیه السلام) "
بفرمایید
فروردین شود
اسفند های ما ... !
قیصر امین پور
عيد آمد و باغ از رويش
گلدوزي فروردين است
امسال ولي دلتنگيم گل
با همه سر سنگين است !
من اول یه عذر خواهی به همه بدهکارم به خاطر این چند مدتی که نبودم .
امیدوارم که دوستان من روببخشند .
انشاالله از این به بعد در خدمتتون هستم و امیدوارم دیگر
وقفه ای در کار نباشد .
ممنونم از همتون
امیرحسین کاکایی
یازدهم اسفند ماه ۱۳۸۷
پیغام
من حرف هایم را به گوش موج خواهم خواند
من نامه هایم را به بال باد خواهم بست
من شعرهایم را
برای نسل دیگر پست خواهم کرد
-جای نشانی -
پشت پاکت می نویسم :
شهر ظلمت
کوچه ی بن بست ...
زنده یاد حسن حسینی
بهمن ماه ۱۳۵۵
سایه می شوم
با التماس چشمانم
تا کسی نفهمد که گریه می کنم
سایه می شوم
با وجودم
تا کسی نفهمد تا به حال چند بار قلبم شکسته است
سایه می شوم
با خودم
تا دردهایم فقط برای خودم باشد
سایه می شوم
برای تو
تا بی صدا از کنارت عبور کنم
سایه می شوم
برای روحم
تا به خدا نزدیک شوم
و این چه کار سختیست
خدایا تو چه هستی که حتی سایه من هم تو را حس نکرد
خدایا
تو را نمی بینم
تو را حس نمی کنم
صدایت را نمی شنوم
پس برس به فریادم تا سایه ام از این دیوار های خاکستری این شهر پاک نشده !
سال هاست که از کنار هم عبور می کنند ولی
یک بار در کنار هم نبودند
کارم شب و روز این است که
نگذارم غم های دیروزم در غربت دل بماند
تا فردا بغض بزرگی از تنهایی بپوسد
ای آدمک های شهر فرنگ
چند وقته از حال عشق خبر دارین ؟
« نام من عشق است . کسی من را می شناسد ؟ »
و اندوه ابدی را
نشانه رفتم
خانه ام دور می شد
و ترانه هایم
می درخشید
استاد حسن حسینی
این منم
نیم مرده ٬ نیم زنده این منم
"این منم که حرف هام
۰کاغذی مچاله است"
این منم که درد هام
قصه ای دوباره است
این منم که روزهام
دوباره و دوباره است
امیرحسین کاکایی
پاییز ۱۳۸۷
وقتی تو زندگیم به سختی خوردم...
وقتی به بن بست رسیدم ...
وقتی دلم گرفت ...
وقتی پشتم خالی شد ...
وقتی نا امید شدم ...
بازم گفتم خدایا تو برس به فریادم !
هیچوقت از خدا غافل نشید . چون همیشه اونه که هست !
از ترس جا ماندن از پرواز خیلی چیز ها یادم می رود
دیگر کاری در اینجا ندارم
به سمت فرودگاه حرکت می کنم
آخرین فرودگاه جهان
آخرین فرودگاه !
البته فرودگاهی که هیچ هواپیمایی در آن فرود نمی آید
همه می روند !
هیچکس در آن فرودگاه بلیط برگشت در دستانش نیست
باید فقط برود
باید گذشت داشته باشد
باید دل بکند
باید با شهامت باشد
این شرایط دادن ویزا به مسافران بود
این فرودگاه عجیب است
لیست انتظار ندارد
بازرسی ندارد
حراست ندارد
گیشه کارت پرواز ندارد
هرکس ٬ هر وقت که بخواهد می تواند سوار هواپیما شود
بلند گو برای بار آخر به مسافرین هشدار داد که جا نمانند
من عجله دارم
خداحافظ
و پرواز...
خاطرات...
اين بار هم به بن بست رسيدم
باز هم ناامیدی
انگار روزگار
نا اميدي را
روي شقيقه ي من حك كرده بود
اما با خودم مي گويم
مي شود از اين حصار نا اميدي عبور كرد
و فرياد مي زنم و باز هم مي گويم
و اين بار هيچ صدايي نمي آيد
يا شايد من نمي شنوم
شايد چون در خاطرات گذشته ام غرق شدم
تمام روزنه هاي گوشم
از خاطراتم پر شده و دگر هيچ نمي شنوم
آه ! من با خاطراتم فاني مي شوم !
آه از خاطرات كه در آخر تمام وجود مرا
ذره ذره آب مي كند و من را در آخر به خاطره اي تبديل مي کند
در ذهن همه ي آنهايي كه براي خودم
هميشه يك خاطره بودند و بس !
هوا ابريست
دل من ابريست
نگاه تو هم ابريست
و چشمان من هم ابريست
پس اين ابر كي مي بارد ؟
شايد با باريدنش خاطرات من را بشويد
و آن ها را فقط برايم خاطره كند نه چيز ديگر!
خاطره فقط خاطره است !
خدا نکند روزی هوشیار شوید
که دیگر دیر باشد !
هر كس به اندازه دانش خود صحبت كند
آنوقت چه سكوتي بر جهان حاكم ميشد !
ناپلئون
شما از اين مطلب چه برداشتي مي كنيد ؟
تكرار اين تبلور روشن
در طنين كدام حنجره
تاريخي شد ؟
تن رود
در برهوت
بستري بود
طبيب سنتي ابر
نبض زمين را
به بازي تازه اي نمي گرفت .
زنده ياد استاد سيد حسن حسيني
تو خود را در من بین !
من شمع و پروانه تو
تو مرا در دفتر شعر هایت وصف کن !
من کلید تو
تو با من درهای زندگیت را بگشا !
من دفتر خاطرات تو
تو با من درد و دل کن !
من خیال تو
تو مرا مجسم کن !
من وجود تو
تو مرا درک کن !
امیرحسین کاکایی
من هستم پس فکر می کنم !
|
جوجهيي در آشيانه گُلي در جزيره ستارهيي در کهکشان. □ با پيشاني بلندت به جِرمي انديشيدی
که در پوسته ميرُست
همچنان که عصارهی خاک
از دهليز ِ ساقه ميگذشت
بر جزيرهيي که ميگذرد
با گردش ِ تپندهی روزان و شبان
□
در نظام ِ قوانيناش دوره ميکني،
و موريانهی تاريک تپشهای زمانات را ميشمارد.
احمد شاملو | ||||||||||||||||||||||||||||||||
زنده یاد قیصر امین پور
من مي گويم دنيا چه بي رحم است !
تو مي گويي دنيا دو روزه ، قدرش رو بدان
من مي گويم آخه چرا دنيا بي رحمه ؟
تو مي گويي به دنيا بخند تا به تو بخنده !
من مي گويم كاش مي شد دنيا رحم داشت .
تو مي گويي اگر رحم داشت كه حسين ، سيد الشهداء نمي شد !
من مي گويم آيا دنيا ذره اي احساس دارد ؟
تو مي گويي نه ... نمي دانم !
من مي گويم دنيا را كه آفريده ؟
تو مي گويي همان كه تو را آفريده!
من مي گويم آيا خالق من احساس دارد ؟
تو مي گويي او خود خالق احساس است .
من مي گويم پس چرا دنیایی که آفریده احساس ندارد ؟
تو ..... نه اين بار چيزي نداري بگي چون در مقابل حكمت خدا عاجزي ...!
اما اين سوال براي من جاودان مي ماند كه چرا دنيا احساس ندارد ...؟
آه دنيا تو چه قدر بي رحمي ...... !
امیرحسین کاکایی
زمستان ۸۶
| تا باغچه را |
||
| به نغمه |
||
| سرشار کند | ||
| تا چشمانداز ِ تابستانه را |
||
| به رنگي ديگر |
||
| بيارايد | ||
□
| تو ميلاد را |
|
| ديگربار |
سحر گاهان
سحر شيري رنگي نام بزرگ
در تجلي بود
با مريمي كه مي شكفت گفتم : شوق ديدار خدايت هست ؟
بي كه به پاسخ آوايي بر آورد
خستگي باز رزادن را
به خواب سنگين
فروشد
احمد شاملو
در عصر شتافتن
در عصری که همه با شتاب به دنبال گمشده اشان هستند
من به دنبال چه هستم ؟
دنیا ایستاد !
زمان مکس کرد و بعد ... همه رویشان به من برگشت...حتی خدا !
که من با این سرعت به دنبال چه هستم ؟
اما من چه گویم ؟
به دنبال چه می گردم ؟
من در این دنیا حتی از سایه ی خویش هم تنها ترم ...و جز خدا که دارم ؟
چه گونه چاره سازم برای تنهایی دنیوی خویش ؟
که من در این دنیا گم کردم حتی نشانی خویش !
پشت سرم را نگاه کردم و دیدم هیچکس نیست...
ای خدا چه شدند .... آیا همه مُردند یا رفتند ؟
آیا همه مرا با این بار زندگانی تنها گذاشتند ؟ خدایا چه نامردست روزگار ..
اما نه ! من خودم ایستادم و پشت سرم را نگاه کردم ... و در این زمان دنیا حرکت کرد و من از
زمونه غافل شدم و ... خدا دنیا چه بی رحم است ؟
امیرحسین کاکایی
پاییز ۸۶
هشام بن سالم نقل روايت مىنمايد و مىگويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.
فقال عليه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عز و جل لا يجيى و لا يذهب و انما يجيىء و يذهب الزائل و لكن قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فيه القرآن، جعله الله تعالى مثلا و عيدا و كقوله تعالى فى عيسى بن مريم (عليهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائيل. (1)
امام عليه السلام فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمىرود و نمىآيد كه شىء زائل و نابود شدنى مىرود و مىآيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مىباشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايتشده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان» (2) شما به راستى نمىدانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است).
بدرستی که دل نازک ساغر بشکست
ماه مهمانی پروردگار بر شما مبارک باد 
بی غوغای آهن ها
که گوش های زمان ما را انباشته است
ارابه ها یی از آن سوی زمان آمدند....
من چه بی شرم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست...
چه فریبی!
که آنگاه از پس پرده ی نیمرنگ ظلمت به تماشا نشسته
از تمامی فاجعه
آگاه است
و غمنامه ی مرا
پیشاپیش
حرف به حرف
باز می شناسد...
پیش از آن که خشم صاعقه خاکسترشکند
تسمه از گرده ی گاو توفان کشیده بود...
احمد شاملو
با سلام خدمت دوستان قدیم من ببخشید یه مدت زیادی نبودم در گیر کار های دیگری بودم ولی حال دوباره با اشعارزیبای شاملو برگشتم و منتظر قدم های گرم شما عزیزان هستم...
با تشکر امیرحسین کاکایی
شب تار است
شب بیمار است
از غریو دریای وحشت زده بیدار است
شب از سایه ها و غریو دریا سرشار است
زیبا تر شبی برای دوست داشتن...
